Shoppen, een fotoshoot en een verassing

Het is weekend. Dit betekent chillaaah. Voor zaterdag hadden we besloten om een bezoekje te brengen aan Chisinau. Zaterdagochtend vroeg vertrokken wij in een luxe bus met airco, beenruimte, en een goeie stereo installatie waardoor wij uit volle borst mee konden blèèèèren met de hitjes van DJ Kasper. Toen we aankwamen leidde onze gids/vertaler Alex ons naar de dichtstbijzijnde coffeeshop wat deed denken aan een Starbucks maar veel goedkoper. Nadat wij hier allemaal lekker wat gedronken hadden, bezochten wij een gezellig souvenirmarktje, en een orthodoxe kerk die van binnen prachtig beschilderd was. Dit vergde bij sommige dames een kleine toevoeging van een sjaal of omslagdoek want de normen zijn hier wel wat strenger dan bij ons… Hierna vertrokken wij met de bus naar een winkelcentrum waar wij in de bovenste verdieping in het food court hebben geluncht. Hier kregen we van Big Spender Gijs allemaal honderd Lei! Het equivalent van 4 euro’s waarvan wij allen uitgebreid konden lunchen. Ook hebben wij genoten van de porseleinen wc’s. Nadat wij gegeten hadden hebben wij nog lekker geshopt of gewoon door het winkelcentrum gelopen. Hierna namen wij een overvolle bus terug het centrum in wat voor Filantroop Gijs wellicht de rede is geweest om er 2 haltes eerder eruit te stappen dan gepland. Dit stelde ons wel in staat om gemakkelijk een lokale markt te bezoeken waar wij behoedzaam hebben geslenterd. Hier werd van alles aangeboden waaronder heerlijke sappige watermeloenen. De meisjes van de watermeloenkraam wezen ons de lekkerste aan en die hebben wij mee genomen en in het park heerlijk op gepeuzeld. Die avond hebben wij heerlijk geluncht in een restaurant in een oude wijnkelder met live muziek, waarna de partybus ons weer heeft opgepikt en er nog volop werd gekletst. Zondagochtend konden wij echter niet uitslapen en want, wij gingen hier voor het laatst naar de kerk. Hiervoor hadden wij nog snel de Russische versie van Lord of Lords ingestudeerd en de Nederlandse versie van Dit is de Dag in canon. Toen wij bij de kerk arriveerden hebben wij gewacht tot de rest van de bewoners aankwamen. Vervolgens gingen wij naar binnen met de paar begeleiders van het Moldavische team die Engels spraken. Zij waren samen met onze tolk zo vriendelijk om de mis voor ons ten dele te vertalen. Hierdoor wisten wij ongeveer wat er gezegd werd en wanneer we moesten zwijgen en wanneer we moesten zingen. Achteraf hebben wij ons omgekleed en hebben we heerlijk geluncht bij Victor. Soep gevolgd door aardappel gratin en als toetje een werkelijk heel ontroerende speech van Victor. Die avond hebben Bernard en Hein hebben nog met de locale jeugd gevoetbald en sommigen van ons hebben nog een fotoshoot gehouden in de perzikboomgaard waar wij eerder al een prachtig uitzicht hadden ontdekt. Maandag 18 juli. 00:00. Met z’n alle de kamer van de leiding inslijpen om volmondig met volume 3 verschillende nummers in te zetten. Chris was tenslotte jarig en dit vroeg om een feestje. Echter telde dit volgens hem pas nadat de jarige daadwerkelijk geslapen had dus doken ook wij ons bed in. De volgende morgen bij het ontbijt hebben wij echter opnieuw gezongen en nu werd het wellicht iets meer gewaardeerd. Hij moest in ieder geval lachen toen wij ons cadeau presenteerden. Een slinger met aan de ene kant GEFELICITEERD CHRISTIAN en aan de andere een korte persoonlijke boodschap van ieder van ons. Ook werd hij verrast met cadeaus van zijn vrouw en kinderen die de andere leiding hadden meegesmokkeld vanuit Nederland. Hierna werd er echter weer hard gewerkt. Er werd een nieuw kinderkamp georganiseerd en flink doorgeklust op de bouw. Het nieuwe kinderkamp ismzo dicht bij de bouw dat we nu samen kunnen lunchen. Super gezellig. Verder hebben we nu te kampen met zeer koud weer. Nog maar 20 graden. Brrrrr. Gelukkig kregen we ook ’s avonds een warme maaltijd met een speciale verassing. Verjaardagstaart gebakken door Victor schoondochter. Een heerlijke chocolade-kersentaart met 3 lagen. En nu, na een lange dansla

Thuiskomst

Dat was het dan. 2 weken lang zwoegen en nu uiteindelijk weer thuis. De terugreis is allemaal vrij voorspoedig gegaan. We kwamen ruim op tijd aan op het vliegveld waar we ruim de tijd hadden om in te checken. Een korte vlucht later waren we alweer terug in Nederland waar veel familie en vrienden ons opwachtten. Iedereen die geen familie had om hen op te pikken heeft kunnen meereizen met een andere familie.

Ik heb niet iedereen gesproken maar ik weet van 3 mensen dat ze aankwamen in een leeg huis waaronder ikzelf. Wat een verschil is dat dan opeens, 2 weken was ik met mensen om mij heen en dan plots alleen. Wennen was het wel.

Ik wil nog even vertellen hoe ontzettend ik deze reis gewaardeerd heb. De groep was geweldig! En ik Ben blij dat ik iedereen heb kunnen leren kennen deze reis en ik hoop dan ook dat ik vaken met iedereen mag omgaan dan alleen afgelopen weken. Ik heb de tijd gehad om mij even helemaal van mijn Nederlandse zorgen en problemen af te sluiten en daardoor gewoon helemaal mezelf te zijn. Het voelde dan ook meer als vakantie dan als werk.

Zover ik gezien heb werd iedereen gewaardeerd om zijn of haar persoon en talenten. Door de groep en door de moldaven. En dat maakt mij ontzettend dankbaar.

Nu ben ik weer op weg naar mijn thuis in Enschede en vindt ik het jammer dat het voorbij is, maar het is tijd om het Nederlandse leven weer op te pakken.

Alex, Banda, Bernard, Charlotte, Chris, Gerdien, Gijs, Hans, Hein, Janita, Jolien, Juul, Lies, Mark, Maartje, Marleen, Nienke and Pet,
Thank you all for this lovely journey, I love all of you. Best wishes.
DJ Kasper

Het is hier geen hotel?!

Na een tijd lang in een warm klimaat geleefd te hebben was iedereen wel toe aan wat verfrissing. Er werd ons aangeboden om te gaan zwemmen in een lokaal meertje, hier hebben we woensdag een avond doorgebracht. Eenmaal daar aangekomen zagen we een mooi meer met een met poep en afval bestrooid grasstrandje. Maar dit mocht de pret niet drukken. Een deel van de groep is het water in gegaan en is naar de overkant gezwommen, een ander deel bleef bij het strand spelen met een bal en de rest zat lekker rond te hangen op het strand.

Nadat we naar huis waren gegaan en geslapen hadden was het alweer de laatste dag voor ons in Crasnoardinges. Bij de bouw werden de laatste platen het plafond in geschroefd en alles werd opgeruimd. Bij het kinderkamp was er een springkussen, deden we spelletjes en hebben we vrolijke armbandjes gemaakt. We hebben iedereen bij het kinderkamp nog een medaille gegeven omdat het ontzettende kanjers zijn! De bouw werd opgeleverd aan Victor en de rest, die er ontzettend blij mee waren. De klompen van Gijs werden als herinnering aan de muur gehangen.

Om onze tijd in Crasnoardinges af te sluiten werd er een BBQ georganiseerd. Maar niet voordat we natuurlijk ons buikje vol hadden gegeten met weer een heerlijke maaltijd van de cookingladies. Bij de BBQ kwam de burgemeester nog eens langs met een bedankje voor ons: een traditioneel Moldavisch schilderijtje. Wij hadden nog een presentje voor onze geweldige cookingladies en ook nog een presentje voor onze lieve Alex. Omdat Alex die avond weer naar huis ging omdat zijn taak als translator erop zat, hebben we hem allemaal een dikke knuffel gegeven en hebben wee nog een keer ‘het is een nacht’ gezongen. Via de erehaag stapte hij de auto in en reed weg onder luid gejoel.

De volgende ochtend moesten we heel vroeg op om te vertrekken naar Boekarest, om 4:00 zijn we opgestaan, hebben nog snel ontbeten (joepie, pannenkoeken! Echt zin in om 4:00) en gezongen voor Luba; een van de cookingladies die die dag jarig was. Toen zijn we vertrokken in de zelfde bus (discobus 2.0) als op de heenweg.

Na een vlotte reis zijn we volgens schema aangekomen bij ons “prachtige hotel” Vila Maria. Vila Maria, een hostel beheerd door een oude vrouw, haar dochter en schoonzoon en hun kind, leek op het eerste gezicht een prima hostel om een nachtje te verblijven. Na de kamers verdeeld te hebben, lekker gedoucht te zijn en onze blazen geleegd te hebben op een échte porseleinen pot waren we klaar om de stad te verkennen. We zijn in groepjes door de stad gaan lopen en hebben voornamelijk oude gebouwen (sommigen prachtig, anderen afschuwelijk oud en vervallen) bekeken en souvenirwinkeltjes afgestruind. ’s Avonds hebben we met z’n allen pizza gegeten bij de fontein in de stad. Hierna hadden we weer een vrij moment waarbij sommigen lekker hun zachte bedje in kropen en anderen nog een drankje deden bij de beachbar. Een deel van de groep was nog lang niet moe en heeft de plaatselijke karaokebar omver geblazen. Ze hebben de sterren van het firmament gezongen met ouwe gouwe hits. Later liepen ze zo vrolijk naar huis dat de plaatselijke politie hun verdacht van drugsbezit, maar na een bondig doch gezellig gesprek konden ze hun weg naar Vila Maria vervolgen.

Na een goede nachtrust gehad te hebben ging voor een deel van de groep de wekker alweer vroeg. Tijd om het parlementspaleis van Ceaucescu te bezoeken. Anderen hebben een uurtje langer kunnen snurken en daarna kunnen gaan en staan waar zij wilden. Zo is er koffie gedronken, mango gegeten, bootje gevaren en genoten van de zon.

Alles leek soepel te verlopen. We moesten om 11:00 het hostel verlaten, maar mochten de koffers tot 14:00 laten staan. Dit moest echter wel buiten staan. Hierdoor was Janita genoodzaakt om kofferbewaker te zijn. Na een lekker bakkie pleur gedronken te hebben kwamen Petra, Maartje, Jolien en Charlotte weer terug bij kofferlady Janita om haar te vergezellen. We wilden eigenlijk even gebruik maken van de sanitaire voorzieningen, maar we werden het “hotel” uitgejaagd omdat er al was schoongemaakt. We zaten buiten in de zon lekker te lezen en te kletsen toen oma des huizes naar buiten kwam stormen. Oma begon in het Roemeens te tieren en we begrepen hier uit dat we extra moesten betalen omdat we bleven zitten. Het was nog geen 14:00, dus wij waren ons van geen kwaad bewust. Ze bleef wat brabbelen, maar wij trokken ons hier niet zo veel van aan. Gekke oma. Toen de mannen, die naar het parlementsgebouw geweest waren, terug kwamen begon oma nog feller te worden. We werden de tuin uitgezet en de koffers moesten mee. Ze zei ons in het Roemeens: ‘Het is hier geen hotel’. Nou zeg, wij hadden hem al aardig zitten. We hebben naar oma geluisterd en de koffers buiten op de stoep neergezet. Toen alles buiten de tuin stond heeft oma, ook wel bekend als heks, ons buitengesloten door het hek dicht te doen. Ondertussen waren Gijs en Christian ook gearriveerd en Gijs probeerde het gesprek met oma nog aan te gaan door te vragen of hij vanavond nog mee mocht eten, maar tevergeefs. Oma kon het mentaal niet meer aan, ze pakte haar (heksen)bezem en begon ons weg te wuiven. Christian heeft de klappen moeten vangen, hij maakt het gelukkig naar omstandigheden goed.
Toen de groep weer compleet was hebben we de bus gepakt naar het vliegveld. Hier zitten we nu te wachten tot we in het vliegtuig mogen. We vliegen om 18:00 (lokale tijd) en komen om 20:00 (Nederlandse tijd) aan.

We hopen dat jullie door onze blogs mee hebben kunnen genieten van onze reis. We gaan bijna de lucht in, tot straks!

Lateeeerrrrrs!! Kasper, Jolien en Charlotte

Kattenkwaad

Het mocht er deze reis niet aan ontbreken: een dierlijke compagnon die we in Moldavië hebben ontmoet. Het was maandagmiddag en Nienke en Maartje riepen Gijs om naar buiten te kijken. Maartje stond buiten met een kleine kitten in haar armen. Het katje bleek meegelopen te zijn en Maartje en Nienke hadden besloten om haar te voeren en Kitty te noemen. (Die naam alleen al…)
Kitty was hartstikke schattig en had al snel een hoop fans. Het probleem kwam die avond…. Kitty was ontzettend aanhankelijk geworden en besloot die avond bij ons naar binnen te sneaken. Charlotte was het eerste slachtoffer van Kitty. Zij was de gelukkige waarbij Kitty wel even lekker dacht te kunnen slapen. Nou, kattenvriend Charlotte (not) was hier niet van gediend. Kitty is met alle liefde voor katten die ze heeft buiten gezet en deuren werden hermetisch gesloten. Kitty gaf de moed niet op, door het open raam is het monster bij Janita haar voeteneind gaan liggen en dit tot twee keer toe. Daarmee was Kitty’s terrortocht nog niet ten einde. Gijs mocht zijn gezang aanhoren en oh wat heeft hij ervan genoten.
De volgende ochtend zagen we Kitty weer op de schoot van Janita. Niet zo handig. We hadden maar besloten om deuren en ramen goed dicht te houden voorlopig. Na een moeie dag (dit kwam door de onstuimige nacht) werken hebben we in de avond met de Moldavische vrienden afgesproken. Hein kwam terug met schokkend nieuws, hij had een overreden met gezien die sprekend op Kitty leek. Oh oh oh, wat waren Nienke, Maartje en (nieuwe fan) Bernhard in tranen. Nienke, Jolien en Charlotte besloten een afscheidslied te schrijven. Dikke pret. Het liedje geschreven door Nienke, Jolien en Charlotte:

(Melodie naar eigen invulling)
Lieve Kitty

Doei lieve Kitty,
We missen je al erg
Doei lieve Kitty,
Nu ben je weg
wat een peeeech (lang aanhouden)
Doei lieve Kitty,
We missen je al erg,
Alle momenten die we samen hebben gehad,
Wat was je toch een schaaaat (lang aanhouden)
Doei lieve Kitty,
Nu ben je dood,
En word je nooit meer groooot (lang aanhouden)
Kitty (dramatisch)

Tijdens de opvoering van dit sentimentele prachtstuk gebeurde er iets onverwachts. Je raadt het nooit. De enige echte Kitty kwam binnen hobbelen. Nienke gelukkig, Charlotte iets minder gelukkig. Kitty werd in ieder geval met liefde opgevangen door Nienke.

Later vandaag meer nieuws over de vorderingen in de bouw en op het kinderkamp.

BREAKING NEWS: Kitty is zoek. Nienke is ontroostbaar.

Nienke en Charlotte

Shoppen, een fotoshoot en een verassing

Het is weekend. Dit betekent chillaaah. Voor zaterdag hadden we besloten om een bezoekje te brengen aan Chisinau. Zaterdagochtend vroeg vertrokken wij in een luxe bus met airco, beenruimte, en een goeie stereo installatie waardoor wij uit volle borst mee konden blèèèèren met de hitjes van DJ Kasper.

Toen we aankwamen leidde onze gids/vertaler Alex ons naar de dichtstbijzijnde coffeeshop wat deed denken aan een Starbucks maar veel goedkoper. Nadat wij hier allemaal lekker wat gedronken hadden, bezochten wij een gezellig souvenirmarktje, en een orthodoxe kerk die van binnen prachtig beschilderd was. Dit vergde bij sommige dames een kleine toevoeging van een sjaal of omslagdoek want de normen zijn hier wel wat strenger dan bij ons…

Hierna vertrokken wij met de bus naar een winkelcentrum waar wij in de bovenste verdieping in het food court hebben geluncht. Hier kregen we van Big Spender Gijs allemaal honderd Lei! Het equivalent van 4 euro’s waarvan wij allen uitgebreid konden lunchen. Ook hebben wij genoten van de porseleinen wc’s.

Nadat wij gegeten hadden hebben wij nog lekker geshopt of gewoon door het winkelcentrum gelopen. Hierna namen wij een overvolle bus terug het centrum in wat voor Filantroop Gijs wellicht de rede is geweest om er 2 haltes eerder eruit te stappen dan gepland. Dit stelde ons wel in staat om gemakkelijk een lokale markt te bezoeken waar wij behoedzaam hebben geslenterd. Hier werd van alles aangeboden waaronder heerlijke sappige watermeloenen. De meisjes van de watermeloenkraam wezen ons de lekkerste aan en die hebben wij mee genomen en in het park heerlijk op gepeuzeld.

Die avond hebben wij heerlijk geluncht in een restaurant in een oude wijnkelder met live muziek, waarna de partybus ons weer heeft opgepikt
en er nog volop werd gekletst.

Zondagochtend konden wij echter niet uitslapen en want, wij gingen hier voor het laatst naar de kerk. Hiervoor hadden wij nog snel de Russische versie van “King of Kings and Lord of Lords” ingestudeerd en de Nederlandse versie van Dit is de Dag in canon. Toen wij bij de kerk arriveerden hebben wij gewacht tot de rest van de bewoners aankwamen. Vervolgens gingen wij naar binnen met de paar begeleiders van het Moldavische team die Engels spraken.

Zij waren samen met onze tolk zo vriendelijk om de dienst voor ons deels te vertalen. Hierdoor wisten wij ongeveer wat er gezegd werd en wanneer we moesten zwijgen en wanneer we moesten zingen.
Achteraf hebben wij ons omgekleed en hebben we heerlijk geluncht bij Victor. Soep gevolgd door aardappel gratin en als toetje een werkelijk heel ontroerende speech van Victor.
Die avond hebben Bernard en Hein hebben nog met de locale jeugd gevoetbald en sommigen van ons hebben nog een fotoshoot gehouden in de perzikboomgaard waar wij eerder al een prachtig uitzicht hadden ontdekt.

Maandag 18 juli. 00:00. Met z’n alle de kamer van de leiding inslijpen om volmondig met volume 3 verschillende nummers in te zetten. Chris was tenslotte jarig en dit vroeg om een feestje. Echter telde dit volgens hem pas nadat de jarige daadwerkelijk geslapen had dus doken ook wij ons bed in. De volgende morgen bij het ontbijt hebben wij echter opnieuw gezongen en nu werd het wellicht iets meer gewaardeerd. Hij moest in ieder geval lachen toen wij ons cadeau presenteerden. Een slinger met aan de ene kant GEFELICITEERD CHRISTIAN en aan de andere een korte persoonlijke boodschap van ieder van ons.
Ook werd hij verrast met cadeaus van zijn vrouw en kinderen die de andere leiding hadden meegesmokkeld vanuit Nederland.
Hierna werd er echter weer hard gewerkt. Er werd een nieuw kinderkamp georganiseerd en flink doorgeklust op de bouw. Het nieuwe kinderkamp is zo dicht bij de bouw dat we nu samen kunnen lunchen.
Super gezellig. Verder hebben we nu te kampen met zeer koud weer.
Nog maar 20 graden. Brrrrr. Gelukkig kregen we ook ’s avonds een warme maaltijd met een speciale verassing. Verjaardagstaart gebakken door Victor schoondochter. Een heerlijke chocolade-kersentaart met 3 lagen.
En nu, na een lange dag word het tijd om te gaan slapen want ook morgen gaat er weer hard gewerkt worden.

Waterpret en een ongelukje op de bouw

Weer een update over onze belevingen in Moldavië. Vandaag geen hele spannende blog, maar toch wat info om jullie op de hoogte te houden.

Allemaal een tikkie brakker, vermoeider en met wat meer blauwe plekken dan voorheen was vandaag de laatste dag van het eerste kinderkamp. Met 10 man gingen we op weg, het busje zat weer overvol met ons, de spullen en alle kinderen die we onderweg tegenkwamen. Eenmaal in de bus hebben we een nieuw liedje aangeleerd. ‘King of Kings and Lord of Lords’, maar dan in het onbegrijpelijke Russisch. Super leuk!
Toen we op de locatie van het kinderkamp aankwamen waren we al schor. Dit beloofde een mooie dag te worden. We begonnen met een soort speurtocht door het Moldavische bos. Nou ja, ‘bos’. Hier en daar wat bomen noem ik geen bos, maar ach. Voor Moldavische begrippen was het een bos. Hier hebben we dus een speurtocht gedaan in de brandende zon. Het vooruitzicht op een spetterende middag maakte het goed. De speurtocht bestond uit vragen die de kinderen moesten beantwoorden met als thema ‘verschil tussen goed en kwaad’. Het is goed dat hier aandacht aan wordt besteed, want de Moldavische kinderen hebben dit niet meegekregen in de opvoeding. De Moldavische leiding zat verstopt in het ‘bos’ en de kinderen moesten, als ze ze gevonden hadden, vragen beantwoorden en hiervoor kregen ze stempels. Een van de leiders, Micha, was verkleed als zwerver en Christian, die in de veronderstelling was dat het een echte zwerver was, schrok van het feit dat de kinderen zomaar een zwerver uit een gat trokken. Toen hij weer bijgekomen was van de schrik was het tijd voor de lunch. Ze eten hier het avondeten tussen de middag en hier moeten we eigenlijk allemaal nog een beetje aan wennen. Maar het is fijn om op een snikhete dag met een volle maag weer een drukke middag tegemoet te gaan. Na de lunch was het eindelijk tijd voor het feestje waar we de hele week al naar uitgekeken hadden, het watergevecht! Een gammele tractor met een enorme tank vol water kwam aanrijden en de kinderen waren door het dolle heen. Een aantal duizend liter water hebben we met 70 kinderen heerlijk verspild. We hebben dus een watergevecht gehouden en een buikschuifbaan gemaakt voor de kinderen. Het is zo onwijs tof om deze kinderen zo te zien genieten. Heerlijk, daar word je toch vrolijk van?! Nadat iedereen, inclusief Nederlandse leiding, zeik en zeiknat was, was het tijd om ook de Moldavische leiding ook nat te maken. Zij dachten er makkelijk van af te komen door zich te verstoppen, maar dan ben je bij ons aan het verkeerde adres. Toen ook zij nat waren was de middag helaas alweer voorbij. Tijd om afscheid te nemen van de kinderen. Met een afscheidsspeech van Chris en de mooie kaartjes, met hartelijke teksten van de mensen van de kerk uit Driebergen, hebben we een onwijs tof kamp afgesloten. De mensen die meegeholpen hebben hieraan worden namens de Moldavische kinderen bedankt! Tot zo ver het eerste kinderkamp, volgende week gaan we het kinderkamp opnieuw organiseren, maar dan voor de andere kinderen uit het dorp. We zijn benieuwd naar de verschillen tussen de kinderen en de sfeer.

Op de bouw verloopt alles goed, met trots kunnen we je vertellen dat de muren al staan en dat het isolatiemateriaal er al in ligt. Jan was niet zeker over de sterkte van de muurtjes en vond het nodig dit te testen. Hij liet zich op een onverwacht moment uit de zolder vallen en JA, de muur heeft zijn klap overleefd. Oké, dit was niet helemaal gepland, maar gelukkig kwam Jan er met de schrik van af. Al met al lopen we goed op schema (die we niet hebben).

Daarnaast hebben we vandaag uitgeroepen complimentendag. We proberen elkaar vandaag zoveel mogelijk complimentjes te geven. Zelfs de Moldavische koks hebben hun complimentje op zak!

Voor nu WEEKEND! Morgen gaan we Chisinau verkennen onder leiding van onze tolk Alex.

Tot laterrrrrrrrr!!!!!

Maartje en Charlotte

Melkweg met zeepsmaak 

Lieve Lezers,

Het waren weer twee veel bewogen dagen in Moldavië. Het begon eergisteren al bij het kamp waar er een mooie structuur van werken hebben gevonden. Zo ging het tot de lunch echt super goed, werkelijk! Helaas veranderde dit na het heerlijke middagmaal, wat weer klaar gemaakt werd door de geweldige cookingladys. De kinderen hadden iets te veel energie en waren snel verveeld. Gelukkig konden we er een goede oplossing voor vinden met het spel de Chinese muur.
De dag daarna, gisteren dus hebben we de structuur toch maar weer iets aangepast. Zo zijn we voor de lunch naar het bos gegaan. Dit bestond uit een grasveld op een berg met een aantal bomen en een geweldig uitzicht op het dorp. Het spijkerpoepen viel helaas niet echt in de smaak en de zelfgemaakte istrumenten waren al snel in de bosjes te vinden. Ondanks dat hebben we – op een paar zeer vermoeiden vrijwilligers na – er blije kinderen aan over gehouden.

Op de bouwplaats is ook alleen maar verandering te vinden. Zo schieten de muren omhoog, hebben we de isolatie bijna af en hebben we met bloed, zweet en tranen precisie werk vericht door planken tegen het plafond te maken. Helaas moest een deel van deze planken kort daarna weer eraf gehaald worden. 
Ondanks de verandering hebben we alsnog DJ Kasper waarvan de speaker weer overuren draait. Dit had tot gevolg dat de speaker al minstens drie keer was omgooid.

Er was een kleine verbazing hoe Petra, Jolien, Jan en Kasper buiten de nacht hebben overleefd. De mannen op twee kapotte bedden en de meiden samen op een smalle bank met een waanzinnige sterrenhemel met maar liefst 10 vallende sterren en de meest prachtige Melkweg… Wel te begrijpen toch?

Aan het einde van deze dag waren we uitgenodigd voor een groepsbinding moment met Moldavische leiding van het kinderkamp op de nieuwe school van het dorp. Hier speelden we als kleine kinderen op een camping de gekste spellen. Zo deden we Hunter and Duck, drie is te veel en een volleybalspel. Natuurlijk moest er ook even een linedance plaatsvinden in het meest oosterse land van Europa. Na deze gezellige teambuilding gingen de meesten van ons aan de tafel om koek en snoep te nuttigen. Ook was het zelfgemaakte perziksap van de perziken die we laatst hadden geplukt aanwezig. Door al het zware werk zien sommige van ons door de bomen het bos niet meer, en zo zag onze Gijs geen verschil tussen vruchten sap en zeep, want ja dat is ook heel moeilijk om dat uit elkaar te houden. Dit had tot gevolg dat Gijs zonder ook maar lelijk word te hebben uitgesproken zijn mond heeft gewassen met zeep!
Bij de thee, koek en snoep kwam ook de Moldavische begeleiding mee profiteren. Bij het afscheid werden met alle mannen keurig de handen geschud, dit tot ergernis van de dames die heen weer joelden met als gevolg dat alle Moldavische begeleiders terug kwamen om ook onze handen te schudden.

Kortom het waren weer twee heerlijk bewogen dagen met nieuwe inzichten van dit geweldige land en cultuur.

Groetjes uit Crasnoardinges,
DJ Kasper, Jolien en Lies

Want ja daar word je vrolijk van!

Oeps, vergeten…

Lieve lezers,

Vandaag was het dan zo ver. We mochten dan echt aan de slag! Nadat de groep opgesplits was in twee groepen, één groep voor het kamp en een andere groep voor de bouw gingen we de uitdaging aan. Ik (Liselotte, die van de andere blog waarin ik vertelde dat ik vreesde voor de genen van mijn vader) mocht beginnen bij de bouw.

Het tehuis waaraan we werken bestaat uit twee verdiepingen. De begaande grond is al voorzien van een keuken, een aantal muren en een al te heerlijke douche. Daarintegen hebben we de bovenverdieping, waaraan nog veel gewerkt moet worden. Zo zijn we vanochtend begonnen met isoloren, dit betekent dat we steenwol in de muren moesten proppen. Hoe optimistisch we aan het eerste stuk begonnen, hoe pessimistische we waren toen we zagen dat de kussens steenwol weer naar beneden vielen. Gelukkig gaven we het niet zo makkelijk op en verzon Gijs een mooie oplossing, die te maken had met linten. Hierdoor hoorde je naast de muziek, die overigens weer verzorgd werd door onze veelzijdige DJ Kasper, ook om de tien seconden “Gerdien, LINTJUHH!”.
Ook hadden we binnen de kortste keren de kamerindeling gemaakt en zijn de eerste paar mini muurtjes al gemetseld. De sfeer was echt heel goed en voor de mensen die benieuwd zijn of ik de twee linkerhanden van mijn vader heb geërfd, het antwoord is gelukkig nee!

Op het kinderkamp was het ook gezellig, het begon al bij de heenreis. Diacen Victor, ook wel bekend als de Papa van het dorp, bracht onze groep bij het kamp, hierbij vergat hij zeker niet de kinderen. Zo stopte hij wel minstens vijf keer om de kinderen op te pikken en hun zo ook een snelle rit naar het kamp te bezorgen. Eenmaal daar aangekomen stonden de al te drukke kinderen ons aan te gapen. Nadat de locale vrijwilligers waren gearriveerd kon het feest beginnen. Dit startte allemaal met een klein praatje van de locale vrijwilligers over het thema van de dag: het kwade in de mensheid. Dit omdat de meeste kinderen het verschil tussen goed en kwaad niet mee krijgen door hun gebrekkige opvoeding. Zo vinden de meesten het normaal om te stelen.
Maar goed terug naar het kamp, na deze serieuze les, die samenging met een toneelstukje, was het tijd voor spelletjes! De kinderen vlogen over het veld en deden vol enthousiasme mee. Ook hebben we met de kinderen vlaggen gemaakt, ieder kind kreeg een lapje stof en verf. Geloof ons maar dat de eindresultaten grandioos waren. Na de lunch en wat benodigde rust/schaduw sloten we de dag af met wat leuke groepspellen. Ondertussen hebben we afscheid moeten nemen van Maartje die door de brandende zon en door de veel te leuke kinderen een zonnensteek heeft opgelopen. Gelukkig zit ze nu weer naast me met een volmondige mondje en veel te veel koekjes.

Na het kamp kwamen de twee groepen weer bij elkaar, we aten wat (PANNENKOEKEN) en gingen op spontaan avontuur naar de locale perzikboer om zijn perzikbomen te bewonderen. Alex, onze al te gezellige tolk vertaalde de boer, die trots over zijn perzikbomen vertelde. We mochten hierna door de gaard lopen, de perziken plukken en zelfs opeten. Helaas had de boer nog andere dingen te doen dus konden we niet al te lang blijven. Snel vlogen we de we bus in en gingen weer terug naar het te huis, totdat Jolien tot de conclusie kwam dat er iets niet klopte. De muziek was namelijk uit en er was opeens meer beenruimte in de bus dan ooit te voren. Niet kort daarna kwamen we tot de conclusie dat we onze DJ misten en natuurlijk lange Jan . Al Nederlands gillend riepen we dat we terug moesten naar de gaard. Het kwartje viel wat later dat Victor geen Nederlands kon en dus legden we Alex uit dat we Jan en Kasper waren vergeten. Achterwaarts reden we terug naar de gaard en zagen we de twee mannen rennen als nooit te voren, eenmaal binnen in de bus vertelden ze dat ze echt een foto moesten maken van het geweldige uitzicht, want je weet wat ze zeggen: alles voor de goede foto!

Het was een geweldige dag vol met avontuur, spanning en sensatie.

Groetjes uit crasnordinges,
van Lies en Marleen

Want daar wordt je nou vrolijk van, hè!

Discobus 2.0

Na 22 uur reizen zijn we eindelijk aangekomen ‘in the end of the geography’ zoals de buschauffeur zo mooi beschreef.
We namen afscheid van onze ouders in Driebergen om 5 uur en gingen enthousiast en redelijk wakker op weg naar Schiphol. Extra vroeg om de vakantie drukte voor te zijn en dit was een goede keuze want we hebben nog vele rondjes op Schiphol kunnen lopen en uitjes naar de wc kunnen maken.

De vliegreis verliep goed ondanks dat we geen steun bij elkaar konden vinden omdat we allemaal verspreid zaten.
Eenmaal aangekomen zouden we vlot opgehaald worden en vertrekken naar Crasnoarmeiscoe maar KLM gunde ons dit niet. De meest opvallende tas die in ons bezit was vond KLM ook erg interessant en ze besloten deze een nachtje langer in Amsterdam te houden. Tot groot verdriet van Liselotte was haar knaloranje backpack niet aangekomen in Roemenië. Na een hoop geregel was besloten dat het geen zin had om te wachten, dus konden we eindelijk op weg naar Moldavië. We vreesden voor de busrit, aangezien we 8 uur onderweg zouden zijn. ‘Zouden zijn’, want achteraf gezien bleken onze 8 uur een stuk korter te zijn dan Moldavische 8 uur. We zijn ruim 11 uur onderweg geweest, maar dat mocht de pret niet drukken. Eenmaal aangekomen bij de bus bleken we een superdeluxe bus te hebben met AIRCONDITIONING!! Helaas zonder kofferruimte, waardoor we met een andere jongerenreis uit Leersum samen moesten reizen. Wel ieder in onze eigen bus. Het leek wel een droom die niet waar kon zijn, een bus met airco, wie had dat gedacht. Maar niets bleek minder waar. De andere bus reed langzamer, kreeg een lekke band, reed nog langzamer en zo leek de reis wel eindeloos te duren. De sfeer in de bus was er niet minder om. We speelden Black Stories, maakten sudoku’s, lazen boeken of we deden een middagdutje. Daarnaast hadden we DJ Kasper aan boord. Het volume steeg de bus uit en iedereen zong luidkeels mee want ‘het was immers al bijna nacht’ (Guus Meeuwis).
Bij de grens van Moldavië aangekomen en eindelijk alle controle achter ons te hebben, vroeg Nienke of we alsjeblieft een stempel in ons paspoort mochten hebben. De grensbewaker glimlachte maar knikte nee. Met een lichte teleurstelling reden we door en kwamen we er achter dat we allemaal een stempel hadden gekregen, dit was een goede reden voor een volgend feestje. De muziek stond op maximaal, de buschauffeur zette de blauwe discofunctie aan en het feest barstte los. Het was nu echt nacht (nog steeds Guus). Gijs wist dit prachtig te verwoorden door tegen de buschauffeur, die uberhaupt amper Engels kon, laat staan Nederlands, te zeggen ‘nou hier word je vrolijk van, hè’.

Midden in de nacht, om 3 uur lokale tijd (1 uur tijdsverschil) kwamen we ein-de-lijk aan in Crasnoarmeiscoe. We verlangden allemaal onwijs naar ons bed, maar dit werd nog niet toegestaan door ons welkomscomité. Er stond een uitgebreid diner op ons te wachten. We kunnen je verzekeren, aardappelsoep met ui is niet fijn om te nuttigen om, het was ondertussen, 4 uur ’s nachts.
Nog even snel naar het toilet voor het slapen gaan, dachten we. Nou hebben wij het even getroffen, ze hebben speciaal voor ons een nieuw gat in de grond gegraven. Genieten!

Na welgeteld 4 uur slaap gehad te hebben ging de wekker, op naar de kerk. Hier hebben we 2 uur lang mogen luisteren naar gebrabbel waar we welgeteld één woord van hebben verstaan: Amen.

Na de kerk hebben we genoten van de zon, bijgeslapen, een bal uit het wcgat gevist (geen verdere uitleg nodig) en lekker relaxt aan gedaan.

Voor nu: slaap lekker ennuh… hier word je vrolijk van hè?! 🙂

Jolien en Charlotte vanuit het verre Crasnoardinges

BUS

 

Bijna op reis

Lieve Lezers,

Eerst zal ik mij even kort voorstellen, mijn naam is Liselotte Cassee, 18 jaar en ik ben een van de gelukkige die mee gaat naar Moldavië voor een geweldige reis! Over minder dan een week springen wij met z’n alle het vliegtuig in, iets wat ik misschien wel het engste vind van de hele reis. Vliegen is zeker niet mijn favoriete bezigheid. Maar goed, gelukkig duurt de reis maar een paar uur dus ik ben weer geland voor ik het weet.

Vandaag ben ik begonnen met de kleine dingen van het inpakken, zo heb ik mij tas klaar staan. Praktische douchegel & shampoo gekocht bij de HEMA en is mijn inpaklijst op mijn bureau te vinden. Hoe dichterbij we bij 9e komen, hoe meer ik mij realiseer wat we gaan doen. Ik zelf heb dit jaar examen gedaan, ik ben wonderbaarlijk in een keer geslaagd waardoor mijn leven nu bestaat uit minstens 10 tot 12 uur slaap. Met vriendinnen leuke dingen doen, veel eten en vooral doen waar ik zin in heb! Iets waar vanaf volgende week verandering in komt. Na zeker twee maanden mag ik weer aan de bak met van alles en nog wat. Zo moet ik voor acht uur waarschijnlijk al mijn bed uit zijn, haasten om op tijd te komen en doen wat mij gezegd wordt. Iets wat voorkomen terecht is, want ik ga zeker niet naar Moldavië voor zon en bier.

Mijn reden om naar Moldavië te gaan is begonnen drie jaar geleden tijdens de Serious Request week bij mij op school. Wij kregen een voorlichting van het een goed doel en wat zij doen in arme landen en hoe dat doel is ontstaan. Ik stond verbaasd wat je als vrijwilliger kan doen en betekenen. Helaas hebben wij maar twee weken in Moldavië en ik weet ook wel dat wij in die twee weken voor de mensen daar geen wereld van verschil kunnen maken. Maar wij kunnen wel een basis leggen, net zoals iedere vrijwilliger daar een basis legt. En die basis kan uitgroeien tot verandering of liever gezegd een wereld van verschil. Want wij doen het samen, met z’n allen en dat vind ik geweldig!

Persoonlijk kijk ik het meeste uit naar de kinderkampen, ik zelf geef training aan jonge kinderen op de hockeyclub dus ik weet hoe leuk begeleiden is. Ik ben ook zwaar benieuwd hoe ik het ga doen in de bouw. De angst dat ik de twee linkerhanden van mijn vader heb geërfd zit er wel dik in dus hopelijk valt het mee hoe onhandig ik ga zijn.

Natuurlijk ga ik in die twee weken dingen missen, zoals familie en vrienden, een goede douche, wc en lekker eten. Maar ik weet ook waarvoor ik het doe en dat vaagt mijn heimwee weg.

Lieve lezers, bedankt voor het lezen van deze blog en ik hoop dat we een mooie basis kunnen leggen in Moldavië!